Inside of Me

จริงๆว่าจะอัพมาตลอดอ่ะแหละ แต่เพราะว่าเราห่างมันไป เลยทำให้ขี้เกียจอัพ

แต่วันนี้ที่อัพ เพราะจำได้ว่า เมื่อประมาน ห้าเดือนก่อน เราเคยมาอัพเรื่องนึงไว้

แล้วทุกวันนี้ ก็คือสิ่งไม่น่าเชื่อจากเหตุการณ์วันนั้น

คืนวันที่ 4 เมษายน 2552

คืนนั้นเราออนเอ็มตามปกติ และมีคนแปลกหน้าแอ๊ดมาคุยด้วย

คนนั้นดูเป็นคนที่ชอบสร้างความร้าวฉานให้คู่รักในสายตาหมิงตอนนั้น

ถ้าย้อนกลับไปดูบล๊อคของวันที่ 5 เมษายน

ชื่อเอนทรี่ย์ "ยิ่งยุ ก็เหมือน ยิ่งห้าม"

บุคคล คนนั้น ที่เรากล่าวถึง... ที่เราไม่ชอบนักหนา

ทุกวันนี้ คือ คนที่อยู่เคียงข้างเรา...

คือ คนที่เรารัก...

เป็นไปได้ไงเนี่ยยยยยยยยยยยยยย

ใครจะไปเชื่ออออ

นึกแล้วก็ตลก

ตอนแรกต่างฝ่ายต่างไม่ชอบกัน

เราก็ไม่ชอบเค้าที่เค้าจะพยายามมาสร้างความร้าวฉาน

เค้าก็บอกว่าตอนนั้นเค้าก็อคติเรา เพราะเราไม่เห็นคุณค่าในตัวเค้า

แต่ตอนนี้.... เป็นอย่างนี้ได้ไงเนอะ โฮะๆ

ทำเป็นเหมือนพระนางในนิยายในละครไปได้

ตอนแรกไม่ถูกกัน สุดท้ายก็รักกัน ฮ่าๆๆ

แต่ก็ดีแล้วล่ะ... ก็อยากจะให้เป็นอย่างนี้ตลอดไป

 

มาอัพเดทหลังจากที่หายไปหลายยยยยเดือน

เรากับ "เค้าคนนั้น" จบ... บริบูรณ์ และคงไม่มี ภาค สอง

ไม่ได้จบด้วยคำว่า "เราเลิกกันเถอะ"

ไม่มีคำพูดทิ่มแทงหัวใจขนาดนั้น

แต่จบด้วยเวลาที่ห่างกัน

ตอนอยู่ไต้หวันเค้าก็ไม่ได้ติดต่อมาเลย ทั้งๆที่ปีที่แล้วไม่เป็นอย่างนี้

พอกลับมาก็ไม่เห็นจะแสดงความคิดถึงเหมือนเมื่อก่อนเลย

เราเลยโทรไปถามว่า "สรุปเราเป็นอะไรกัน?"

แล้วมันก็จบลงที่ว่า "ตอบยากอ่ะ ขอนอนก่อนนะ ไว้เด่วตื่นแล้วโทรหาคับ"

จนถึง ณ บัดนาว... เกือบเดือนละ... ไม่รุ้ว่าอยู่เมกาหรืออยุ่ไทย

แต่ก็นั่นแหละ... แค่นี้ ก็รู้แล้วว่าคิดยังไง

ไม่ต้องมีคำว่า "เลิก" ให้มาเสียดสีหัวใจ

แต่หมิงก็จะจำไว้ว่าเราเคยรักกัน จะเหลือไว้แต่ความทรงจำดีๆ ^^

ขอให้โชคดีและประสบความสำเร็จในชีวิตนะคะะะ

แต่งงานเมื่อไหร่ไม่ต้องส่งการ์ดเชิญเน้อออ ฮ่าๆๆ

ปิดเทอมแล้วล่ะตัว

สอบเสร็จไปชะอำเลย ทริปรับน้อง

ไม่เหนื่อยเท่ารับน้องกรุ๊ป แต่ก็เหนื่อยใจ

วันที่สองว่าจะโต้รุ่ง อุตส่าห์ทนได้ถึงเกือบหกโมงเช้า

แต่ของีบห้านาที กลายเป็นหลับยาวสามชั่วโมง

แล้วก็โทรให้ "เค้าคนนั้น" มารับ

ตอนแรกเค้าก็ทำเสียงเหมือนถูกบังคับอ่ะ

ไอ้เราก็เรย โทรหาเพื่อนว่าเค้ากลับยังไง เราจะได้กลับด้วย

พอเราโทรไปหาเค้าใหม่ ว่าเราไม่ไปกับเค้าละ เรากลับกะเพื่อนก็ได้

เค้าก็แบบ อ้าว ไรอ่ะ อุตส่าห์ยืมรถน้องให้แล้ว เลื่อนเวลาฟิตเนสให้แล้ว

เราก็แบบ เกรงใจ เออ ไปด้วยก็ได้

แล้วบอกให้มารับสี่โมง

กลายเป็นว่าต้องไปนั่งรอเค้าชั่วโมงนึง เหอๆ

แล้วรถมันก็ติด... เค้าก็บ่น

แล้วเค้าก็ง่วง ก็เผลอขับไปผิดทาง จ่ายค่าทางด่วนเพิ่มขึ้นอีก

ฟิตเนสก็คงกลับไปเล่นไม่ทัน

คือ เค้าก็บ่นตลอดทาง แล้วคิดว่าคนนั่งฟังอย่างเราจะรุ้สึกยังไงอ่ะ

ตอนแรกก็บอกแล้วว่า ไม่เป็นไรแล้ว

เราก็เลยนั่งเงียบ ไม่รุ้จะพูดอะไร

บรรยากาศมาคุมากกกกกกก

คือ คิดดู ตลอดทางอ่ะ... ชั่วโมงกว่า เกือบสองชั่วโมง

ไม่ได้คุยกันเลยยยยยย 

ตอนแรกๆก็คุย แบบ ถามคำตอบคำ แล้วก็เงียบไปเลย

พอลงจากรถเราก็แบบ ขอโทษนะที่ทำให้ไปฟิตเนสไม่ทัน เค้าก็บอก เออช่างเหอะ

แล้วเราก็ขอบคุณ ก็ลงจากรถเลย

พอเข้าบ้านเราก็ส่งเมสเสจไปขอโทษอีกรอบ

แต่ก็ไม่มีอะไรตอบกลับเรย จนถึงวันนี้ เหอๆๆ

 

วันนี้ก็แฮงค์ นอนทั้งวัน ได้ข่าวว่าตื่นสิบโมงกว่าด้วย แล้วมะคืนก็นอนสี่ทุ่มกว่า

คือแบบ... นอนสิบสองชั่วโมงเต็ม

แล้วก็ไปซื้อของกับแม่ ได้เสื้อมาสามตัว เย้ๆ

แล้วกลับถึงบ้านก็จัดเสื้อผ้า โละตู้ เอาของที่ไม่ใส่แล้วออก เอาไปให้น้องที่ไต้หวัน

จัดเสร็จก็อาบน้ำสระผม เสร็จแล้วก็เผลอหลับไป

ตั้งแต่สี่โมงถึงทุ่มนึง เหอๆๆ

ตื่นมาก็ไปข้างนอก ซื้อรองเท้าฟุตบอลกับน้อง

 

วันเสาร์นี้จะไปไต้หวันแล้วล่ะ

ไปสามอาทิตย์ 

กลับวันที่แปด

ถ้าเค้ามีเวลาและอารมณ์ที่นู่น เค้าจะมาอัพละกันนน

ไปละะะ โชคดี

โอเค จะมาสรุปให้ฟังโดยย่อ

วันพฤหัสที่ผ่านมา เจอกันแล้ว (และเค้ามาสายครึ่งชั่วโมง)

ไม่มีอะไรมาก ตอนแรวก่าจะเคลียร์ แต่ไม่รุ้จะเริ่มไง พูดไม่ออก

สรุป... ยังไม่ได้เคลียร์

แต่เท่าที่สังเกตุดู เราอาจจะคิดมาก น้อยใจไปเอง

คงเพราะด้วยเวลาจำกัดที่เรามีด้วยแหละ เหอๆๆ

ตอนแรกนึกว่า ถ้าเลิกก็คงไม่เสียใจ อาจจะแค่เสียดาย

แต่วันนั้นรุ้เรยว่าแบบ จริงๆเราก็รักเค้านี่หว่า เสียใจอ่ะ เหอๆๆ

 

วันศุกร์ พี่บัณฑิตรับปริญญา ไม่มีไรมาก ร้อนตับแตก ถ่ายรูป บลาๆๆ

 

วันเสาร์ สอบอังกฤษตอนเช้า ตอนบ่ายไปทำผม

กรี๊ดมาก

ตอนแรกนึกว่าจะซอยแล้วยืด

อันนี้มา ซอยตรงปลายนิดดดดดเดียว แล้วก็ยืดกับดัดตรงปลาย

แล้วคือ ไม่ชอบมากกกกกกก

คือไม่ชอบผมดัดอยุ่แล้ว

คนอื่นทำก็สวยนะ แต่ไม่อยากให้มันมาเกิดบนหัวตัวเอง

แล้วตอนนี้ผมเราก็ไม่ได้ยาวเหมือนแต่ก่อนแล้ว มันเกินไหล่มาไม่กี่นิ้วเอง

พอดัดขึ้นไป มันก็ยิ่งสั้นอ่าดิ แล้วเราก็ไม่ชอบผมสั้น

ตอนแรกแบบ น้ำตาจะไหล อย่าได้พูดถึงผมเชียวนะ

อยากจะวีนแตกมาก แต่ก็เกรงใจ เหอๆ แค่แสดงออกทางสีหน้าก็มากพออยุ่ละ

พี่ชายเราก็ทำตัวไม่ถูกเรย ไม่คิดว่าเราจะไม่ชอบมากขนาดนี้

พอกลับถึงบ้าน แม่ก็บอกโอเคนะ ดูเปงสาวขึ้น นิวลุค

แต่เรามองว่า มันทำให้เราแก่ขึ้น เปงป้า เหอๆๆ

ส่งรุปให้เพื่อนดู เค้าก็บอกโอเค แต่ถ้าลอนเล็กอาจจะดีกว่านี้ 

ซึ่งเราก็ไม่เอาทั้งนั้นแหละ จะเล็กจะใหญ่ เหอๆๆ

ดูไปดูมา ผมแบบนี้มันเกาหลีชัดๆ เหอๆๆ

ตอนนี้เรย เอาแว่นกรอบดำใหญ่ๆมาใส่ ค่อยพอดูได้หน่อย

ถอดแว่นแล้วผมอย่างนั้น ดูผู้หญิงไป บางทีก็ดูแก่ เห็นแล้วก็อยากจะร้องไห้ทุกที เหอๆๆ

 

วันนี้ตื่นแต่เช้า ไปถ่ายรูปติดบัตร ไว้ทำวีซ่าพรุ่งนี้

แล้วก็กลับบ้านมานั่งรื้อของให้น้อง ทาเล็บตัวเอง บลาๆ

จนได้ฤกษ์ดีเริ่มอ่านหนังสือ

สอบไฟนอลพรุ่งนี้ วิชาการเมืองไทย เหอๆ

ได้ข่าวว่าอยู่บัญชี ทำไมต้องไปเรียนอะไรของรัฐศาสตร์ด้วย เหอๆๆ

แล้วก็ไม่รุ้เรื่อง ก็ให้พ่อมาสอน อยุ่นาน

เพิ่งอ่านจบไปบ้าง ตอนนี้พักก่อน เด่วจะกลับไปอ่านใหม่

 

พรุ่งนี้สอบตอนบ่าย

สอบเสร็จไปทริปรับน้องเรย ชะอำ

กลับวันพุธ

แล้วเจอกัน

อุตส่าห์รวบรวมความกล้า โทรไป...

แต่ไม่รับสายยยย

หมายความว่ายังไงงง??

ให้ตายเหอะ ไม่ได้คุยมาอาทิตย์นึงเต็มๆแล้วนะ

อาทิตย์หน้าเราก็ไม่อยุ่แล้วนะเว้ยยย

มีปัญหาไรก็เคลียร์ดิวะ

หนีหน้าแบบนี้มันมีประโยชน์อะไร 

โว้ยยยย

คือแบบ.... ตอนนี้เรียนซ้มเมอร์จบแล้ว

เหลือรอสอบไฟนอล 

อีกสองอาทิตย์เราก็กลับไต้หวันแล้ว

เราไม่ได้รับการติดต่อใดๆทั้งสิ้นจากเค้ามาห้าวันเต็ม

เรากับเค้าไม่ได้เจอกันมาเดือนกว่าแล้ว

แล้วแบบว่า... ตอนนี้เราเป็นไรกัน??

คือ ยุ่งแค่ไหน ก็ไม่ใช่อย่างนี้ป่ะ??

แบบ พี่เรายุ่งแค่ไหน ก็มีเวลาให้เรา ให้แฟนเค้า ป่ะวะ?? อย่างน้อยก็เมสเสจก็ยังดี

อยากร้องไห้ว่ะ ไม่ไหวแล้วอ่ะ

ต่อให้เป็น ผญ แกร่งแค่ไหน ก็น้อยใจเป็นนะเฟ้ย

ระหว่างเรามันค้างคามาตั้งแต่ความสัมพันธ์แล้วนะ

คือ... ถ้าจะเลิก แล้วเป็นเพื่อน เป็นพี่น้องกันเหมือนเดิม... เราก็โอเคนะเว้ย

แบบ... อย่างน้อยก็รุ้สึกดีกว่าตอนนี้อ่ะ

ตอนนี้รุ้สึกแบบ จะโสดก็ไม่ใช่ จะมีแฟนก็ไม่เชิง

ทั้งๆที่เราก็มีใครคนนั้น แต่บางทีกลับรุ้สึกเหมือนไม่มี

ช่วยไขข้อข้องใจเราทีได้มะะะ

จบทุกสิ่งอย่างให้ทีได้มะะ

จะคบ หรือ จะเลิก??